Za polarnym kręgiem, gdzieś na północ od Lofotów, jest norweski koniec świata o nazwie Hennes. To taka wiocha, znacznie mniejsza od Piasków na Mierzei. Jest coś na kształt portu, parę kutrów. I nasz „apartament”. Prosty i – jak to u Norwegów – niezwykle funkcjonalny. Łódka – marzenie: 19 aluminiowych stóp, silnik czterosuwy – 50-konny. GPS z echosondą (zadziałała już podczas trzeciego wypływu), chodzi bez zarzutu.
Poza wielu innymi sprawami uwielbiam jesienne rejsy po Mazurach. Pusto, wietrznie, chłodno. A jednak te nabrzeżne barwy jesieni ! Te klucze odlatujących żurawi, gęsi ! Ogromne stada czajek uciekających przed syberyjskimi mrozami gdzieś na zachód.
Wakacje sierpniowe 2010 spędziłem nad jeziorem Boksze – gdzieś miedzy Sejnami i Puńskiem. Od lat tam właśnie szukam czegoś ważnego: jakiejś inspiracji do odkrywania własnej tożsamości, sensu, nawet ego.
Mała Litwa to taki kawałek ziemi, na którym zbiega się wiele setek lat wspólnej polsko – litewskiej historii. Może nawet nie tyle jest ona obecna w zabytkach, budynkach, pomnikach, itp. Jednak przede wszystkim nie da jej się nie zauważyć w ludziach; tych od sękaczy, mrowisk, od miodu, chleba, od serów.
Już dawno stwierdziliśmy, ze ryb w Polsce praktycznie nie ma, a tych, które jeszcze można złowić, po prostu szkoda. Nie ma się co oszukiwać: metoda no kill, pomijając jej wątpliwą skuteczność (zagrożenie dla zdrowia wypuszczanej ryby jest dosyć duże), daleko odbiega od atawistycznych łowieckich wzorców współczesnego wędkarstwa.
Nieprecyzyjne zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinny być rozpatrywane na korzyść inwestora
To zdarzyło się jeszcze w roku 2004. Z Warszawy wylecieliśmy Aerofłotem (TU-134), któremu druty wystawały z opon. W Moskwie nie było najgorzej. Obejrzeliśmy wszystko, co należało zobaczyć, a ponadto jeszcze Gwiezdne Miasteczko w Korolewie. W zasadzie największe wrażenie zrobił na mnie telefon z RWT (Tulipan), którym podobno kierownik lotów kosmicznych porozumiewał się z bohaterami z orbity.
